Schaamte grijpt me naar de keel

Falen. Een fout maken. Vreselijk! En helemaal erg als het iemand opvalt en dat diegene er ook nog iets van zegt. Het kan je zomaar ontmoedigen om het nog eens te proberen.

Ik ben tiener en mijn grote passie is de blokfluit. Ik vind het echt fijn om samen met anderen mooie muziek te laten horen en het publiek te raken. Hoe gaaf is het om een leraar te hebben die mij vaak een rol geeft op het podium!

Dan gebeurt het. Ik zet te laat in bij mijn solopartij in de Mattheus Passion. Grote schrik. Mijn hart bonst. Maar … alles gaat gewoon door. Het orkest zet in, het koor gaat zingen. Ik herpak me en speel de volgende maten van mijn partij. Pfff …

Na afloop zegt iemand: ‘Hé, ik hoorde je niet bij het begin.’ Nee, dat klopt … Ik voel me ter plekke schaamrood worden. ‘Maar, zo erg was dat niet’, zegt ze. Dat klopt inderdaad. Het volgende jaar doe ik weer mee in de Mattheus Passion én ik zet op tijd in.

Dit gebeurde mij in mijn tienerjaren. Een fout maken en ontdekken dat het orkest niet stilvalt. Wat een opluchting.

De les die ik heb geleerd

Schaamte kan me zomaar bij de keel grijpen en ervoor zorgen dat ik nooit meer, echt nooit meer op een podium ga staan.

Gelukkig staan er helpers klaar! Die persoon die wel de vinger op de zere plek legt, maar ook zegt dat het niet zo erg is. Mijn muziekleraar die in mij gelooft en het volgende jaar gewoon door gaat met mij les geven. Die helpers zorgen ervoor dat ik me niet verstop, maar mijn talent blijf geven. Als zij er niet waren geweest … ja, dan had ik me verstopt. Wat zou dat jammer zijn geweest.

En in het hier-en-nu? Ik ga door met diezelfde passie van toen om mensen te raken. Ik omschrijf het gevoel nu zo: mensen helpen bij hun zoektocht naar zichzelf als trainer en mens.

En jij? Je staat te sleuren aan de groep, je krijgt de inhoud niet overgebracht en ze zien je niet als expert. Pak jij je partij weer op na het maken van een ‘fout’? Of verstop je je liever en laat je nooit meer echt jezelf zien voor de groep? Want dat voelt zó kwetsbaar. O, hoe jammer is dat!

Wist je dat trainen ook heel leuk kan zijn? Expert zijn en lesgeven zijn 2 verschillende dingen. Jij bent de expert op je vakgebied. Ik kan je leren lesgeven.

Ga aan de slag met jezelf. Ik ben graag die ‘muziekleraar’ die met je optrekt, die persoon die even de vinger op de zere plek legt en daar samen met jou bij stil staat en jou laat voelen dat je andere keuzes kunt maken. Dat jij wel je partij weer kunt oppakken en stappen gaat zetten, vanuit de kracht die in jou zit. Door dat te doen groei je als trainer en mens. Ga je mee?

Klik hier en lees hoe ik jou als gids kan helpen, waardoor jij TROTS bent op jezelf als trainer

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *